Het Verhaal van Benjamin Franklin

Hallo daar. Mijn naam is Benjamin Franklin, en je kent me misschien als een uitvinder, een schrijver en een van de grondleggers van de Verenigde Staten. Maar mijn verhaal begon veel eenvoudiger, in een drukke stad genaamd Boston. Ik werd geboren op 17 januari 1706, in een huis vol leven. Ik was de vijftiende van zeventien kinderen, dus je kunt je voorstellen dat er altijd wel iets te beleven was. Van jongs af aan was ik dol op boeken. Ik verslond elk boek dat ik te pakken kon krijgen en droomde ervan om zelf verhalen en ideeën op papier te zetten. Toen ik twaalf was, ging ik in de leer bij mijn oudere broer, James, die een drukkerij had. Daar leerde ik het vak van het drukken, hoe je letters zet en inkt op papier perst. Hoewel ik het werk interessant vond, voelde ik me vaak beperkt. James wilde mijn eigen schrijfwerk niet publiceren, omdat hij dacht dat niemand zou luisteren naar een jongen zoals ik. Maar ik was vastberaden. In het geheim schreef ik brieven onder de naam van een verzonnen weduwe, 'Silence Dogood', en schoof ze 's nachts onder de deur van de drukkerij. Tot mijn grote vreugde publiceerde James ze, en de lezers waren er dol op. Toen mijn geheim uitkwam, was mijn broer niet blij. Ik wist dat ik mijn eigen weg moest vinden, een plek waar mijn ideeën vrij konden zijn. Dus op zeventienjarige leeftijd nam ik een moedige beslissing: ik liep weg van huis, op weg naar een nieuwe stad en een nieuw begin in Philadelphia.

Ik kwam in Philadelphia aan met bijna niets op zak, maar vol hoop en vastberadenheid. De stad was een bruisende plek vol mogelijkheden, en ik was vastbesloten om mijn kans te grijpen. Ik werkte hard, spaarde elke cent die ik kon en leerde alles over het drukkersvak. Uiteindelijk, in 1728, was ik in staat om mijn eigen drukkerij te openen. Dit was een keerpunt in mijn leven. Ik begon mijn eigen krant, de 'Pennsylvania Gazette', die al snel een van de meest succesvolle in de koloniën werd. Maar ik ben misschien wel het meest bekend om 'Poor Richard's Almanack', een jaarlijkse publicatie die ik vanaf 1732 uitgaf. Het stond vol met kalenders, weersvoorspellingen, gedichten en puzzels, maar het meest geliefd waren de geestige en wijze spreuken, zoals 'Vroege vogel vangt de worm'. Terwijl mijn bedrijf groeide, groeide ook mijn verlangen om mijn stad te verbeteren. Ik geloofde dat burgers de verantwoordelijkheid hadden om hun gemeenschap te helpen. Met die gedachte richtte ik de eerste uitleenbibliotheek van Amerika op, zodat iedereen, ongeacht hun rijkdom, toegang had tot boeken en kennis. Ik organiseerde ook de eerste vrijwillige brandweer van Philadelphia, de Union Fire Company, en hielp bij het oprichten van een ziekenhuis om voor de zieken te zorgen. Ik ontdekte dat één persoon, gewapend met een goed idee en de wil om samen te werken, een hele gemeenschap ten goede kon veranderen.

Naast mijn werk als drukker en mijn inzet voor de gemeenschap, had ik een brandende nieuwsgierigheid naar de wereld om me heen. Ik was een wetenschapper in hart en nieren, altijd bezig met het stellen van vragen en het zoeken naar antwoorden. Een van de grootste mysteries van mijn tijd was elektriciteit. Mensen zagen het in de vorm van bliksem tijdens een onweersbui, maar niemand wist echt wat het was. Het was een angstaanjagende en krachtige natuurkracht. Ik had een theorie: ik dacht dat bliksem gewoon een gigantische elektrische vonk was. Om dit te bewijzen, bedacht ik een gevaarlijk maar briljant experiment. Op een stormachtige dag in juni 1752 ging ik samen met mijn zoon naar een veld buiten de stad. Ik liet een vlieger op, gemaakt van zijde, met een metalen sleutel vastgebonden aan het touw. Terwijl de storm woedde, wachtte ik vol spanning. Toen raakte ik voorzichtig de sleutel aan en voelde een kleine schok. Het was gelukt. Ik had bewezen dat bliksem en elektriciteit hetzelfde waren. Dit was meer dan alleen een spannende ontdekking. Het leidde tot een van mijn meest praktische uitvindingen: de bliksemafleider. Dit was een eenvoudige metalen staaf die op het dak van een gebouw kon worden geplaatst om de elektriciteit van een blikseminslag veilig de grond in te leiden. Deze uitvinding heeft talloze gebouwen gered van brand en ontelbare levens beschermd, en toonde aan hoe wetenschappelijke nieuwsgierigheid kan leiden tot oplossingen die iedereen helpen.

Mijn leven nam een nieuwe wending toen de dertien Amerikaanse koloniën begonnen te dromen van onafhankelijkheid van Groot-Brittannië. Mijn vaardigheden als schrijver, denker en diplomaat werden nu ingezet voor een nog groter doel: de geboorte van een nieuwe natie. Ik voelde een diepe overtuiging dat mensen het recht hadden om zichzelf te besturen. In 1776 kreeg ik de grote eer om samen te werken met Thomas Jefferson, John Adams en anderen om de Onafhankelijkheidsverklaring op te stellen. Dit document, waarin stond dat alle mensen gelijk zijn geschapen en recht hebben op leven, vrijheid en het nastreven van geluk, was een moedige stap. Tijdens de Revolutionaire Oorlog die volgde, werd ik naar Frankrijk gestuurd als ambassadeur. Mijn taak was cruciaal: ik moest de Franse koning overtuigen om de Amerikaanse koloniën te helpen in hun strijd voor vrijheid. Na jaren van onderhandelen slaagde ik erin, en de Franse steun was van onschatbare waarde voor de overwinning. Zelfs op latere leeftijd bleef ik mijn land dienen. In 1787, toen ik al in de tachtig was, nam ik deel aan de Constitutionele Conventie. Daar hielp ik, als de wijze oudere staatsman, om de grondwet van de Verenigde Staten vorm te geven, het fundament van de regering die vandaag de dag nog steeds bestaat.

Na een lang en vol leven, dat zich uitstrekte over bijna de hele 18e eeuw, stierf ik op 17 april 1790. Ik was toen 84 jaar oud. Als ik terugkijk, zie ik het leven van een drukker, een auteur, een uitvinder, een wetenschapper en een staatsman. Maar bovenal zie ik het leven van iemand die nooit stopte met vragen stellen en leren. Ik geloofde dat de beste investering die je kunt doen, de investering in kennis is. Mijn leven was een reis van nieuwsgierigheid. Van het stiekem schrijven als 'Silence Dogood' tot het vangen van bliksem uit de lucht en het helpen stichten van een land, ik probeerde altijd de wereld om me heen te begrijpen en te verbeteren. Ik hoop dat mijn verhaal jullie inspireert om hetzelfde te doen. Wees altijd nieuwsgierig. Wees niet bang om vragen te stellen, zelfs als ze moeilijk lijken. Werk hard voor je dromen en, belangrijker nog, zoek altijd naar manieren om je talenten te gebruiken om niet alleen jezelf, maar ook de mensen om je heen te helpen. De wereld is vol problemen die wachten op jouw unieke oplossingen.

Leesbegripsvragen

Klik om het antwoord te zien

Antwoord: Ik schreef de 'Silence Dogood'-brieven omdat mijn broer James mijn eigen werk niet wilde publiceren in zijn krant. Door een valse naam te gebruiken, kon ik mijn ideeën toch gepubliceerd krijgen en bewijzen dat mijn schrijven goed genoeg was voor het publiek.

Antwoord: De bliksemafleider loste het gevaarlijke probleem op van branden die werden veroorzaakt door blikseminslagen in gebouwen. Het leidde de elektriciteit van de bliksem veilig de grond in, waardoor gebouwen en de levens van mensen werden beschermd.

Antwoord: De belangrijkste les is dat je met nieuwsgierigheid, hard werken en de wens om anderen te helpen, veel kunt bereiken en de wereld om je heen kunt verbeteren.

Antwoord: Ik was nieuwsgierig (omdat ik altijd wilde leren en experimenteren met dingen als elektriciteit), vastberaden (omdat ik wegliep om mijn eigen leven op te bouwen en hard werkte voor succes) en behulpzaam (omdat ik veel instellingen oprichtte om mijn gemeenschap te helpen, zoals een bibliotheek en een brandweer).

Antwoord: 'Beperkend' betekent dat het mijn vrijheid en groei tegenhield. Mijn acties, zoals het schrijven onder een schuilnaam en uiteindelijk weglopen naar Philadelphia om mijn eigen weg te vinden, laten zien dat ik me gevangen voelde en meer vrijheid wilde om mijn eigen ideeën te ontwikkelen.