Jacques Cousteau: Mijn Leven Onder Water

Hallo, mijn naam is Jacques-Yves Cousteau. Ik werd geboren op 11 juni 1910 in een klein stadje in Frankrijk. Al van jongs af aan was ik gefascineerd door twee dingen die heel verschillend leken: machines en water. Ik hield ervan om dingen uit elkaar te halen om te zien hoe ze werkten. Ik spaarde al mijn zakgeld om mijn eerste filmcamera te kopen, zodat ik de wereld om me heen kon vastleggen. Jarenlang droomde ik ervan om piloot te worden en door de lucht te vliegen. Maar die droom veranderde voorgoed door een ernstig auto-ongeluk in 1936. Mijn armen waren zwaar gewond en ik kon nooit meer piloot worden. Hoewel dit een groot verdriet was, duwde dit ongeluk me onverwachts naar mijn ware bestemming: de diepe, mysterieuze wereld van de zee. Het was een pad dat ik niet had verwacht, maar dat mijn leven zou bepalen.

Tijdens mijn herstel moedigde mijn goede vriend, Philippe Tailliez, me aan om in de Middellandse Zee te zwemmen om mijn armen weer sterk te maken. Dat advies veranderde alles. Ik herinner me nog het magische moment waarop ik voor het eerst een zwembril opzette en onder het wateroppervlak keek. Een compleet nieuwe wereld vol kleuren en leven openbaarde zich aan mij. Het was adembenemend. Al snel deelde ik deze passie met mijn vrouw, Simone Melchior, die net zo avontuurlijk was als ik, en met onze andere goede vriend, Frédéric Dumas. We werden onafscheidelijk en noemden onszelf de 'Mousquemers' – een woordspeling op 'musketiers' en het Franse woord voor zee, 'mer'. We waren de Musketiers van de Zee. We brachten elk vrij moment door met het verkennen van de kust en experimenteerden met de vroege, onhandige duikuitrusting die toen beschikbaar was.

In die tijd was het grootste probleem voor duikers dat ze vastzaten aan een lange, onhandige luchtslang die naar een pomp aan de oppervlakte liep. Je kon niet vrij zwemmen of diep gaan. Mijn grootste droom was om me onder water te kunnen bewegen als een vis, volledig vrij en ongebonden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg ik de kans om die droom waar te maken. Ik werkte samen met een briljante ingenieur genaamd Émile Gagnan. Samen stonden we voor een uitdaging: hoe konden we een duiker lucht geven zonder een slang naar de oppervlakte? In 1943 vonden we de oplossing. We pasten een klep aan die oorspronkelijk was ontworpen voor automotoren. Dit kleine apparaatje kon lucht uit een persluchtfles leveren precies op het moment dat een duiker inademde. Het was revolutionair. We noemden onze uitvinding de 'Aqua-Lung'. Dit apparaat was de sleutel die de oceaan opende voor de mensheid, waardoor iedereen de onderwaterwereld kon verkennen zoals ik dat had gedroomd.

Na de oorlog wilde ik de wereldzeeën verkennen. In 1950 vond ik een afgedankte Britse mijnenveger en met de hulp van mijn vrouw en vrienden bouwden we haar om tot mijn beroemde onderzoeksschip, de Calypso. De Calypso was meer dan een boot; het was ons huis, ons laboratorium en onze filmstudio op zee. Met mijn kenmerkende rode muts op mijn hoofd, voeren we de hele wereld over. Onze reizen brachten ons van de Rode Zee naar de Amazone-rivier. We verkenden oude scheepswrakken die al eeuwen op de zeebodem lagen en ontdekten nieuwe diersoorten die nog nooit iemand had gezien. Ik wilde deze 'Stille Wereld' met iedereen delen. Met mijn camera's filmden we alles wat we zagen. Onze film, 'Le Monde du Silence' (De Stille Wereld), won in 1956 een belangrijke filmprijs. Dankzij onze films en televisieprogramma's konden miljoenen mensen voor het eerst de wonderen onder de golven zien, gewoon vanuit hun huiskamer.

Tijdens mijn vele jaren van verkenning begon ik verontrustende veranderingen in de oceaan te zien. De prachtige koraalriffen die ik ooit zo levendig en kleurrijk had gezien, begonnen te verbleken. Ik zag vervuiling in het water, van plastic tot chemisch afval. Ik realiseerde me dat het niet genoeg was om de oceaan alleen maar te verkennen en haar schoonheid te laten zien; ik moest haar ook beschermen. Mijn rol veranderde van ontdekkingsreiziger naar beschermer. In 1960 vocht ik met succes tegen het plan om nucleair afval in de Middellandse Zee te dumpen. Om deze missie voort te zetten, richtte ik in 1973 The Cousteau Society op. Deze organisatie werd de stem van de oceaan. Het doel was om mensen over de hele wereld te onderwijzen over het belang van de zee en hen te inspireren om haar bewakers te worden.

Mijn levensreis eindigde op 25 juni 1997. Ik werd 87 jaar oud. Als ik terugkijk, was mijn grootste hoop niet alleen om mensen de verborgen schoonheid van de oceaan te laten zien, maar om hen er verliefd op te laten worden. Ik heb altijd geloofd in een eenvoudig idee: mensen beschermen alleen waar ze van houden. Mijn nalatenschap leeft voort in elke wetenschapper, filmmaker en elk kind dat naar de zee kijkt en de drang voelt om haar te beschermen. Mijn werk was slechts het begin. Nu geef ik de fakkel door aan jullie, de toekomstige ontdekkingsreizigers en bewakers van onze blauwe planeet. De toekomst van de oceaan ligt in jullie handen.

Leesbegripsvragen

Klik om het antwoord te zien

Antwoord: Ze creëerden de 'Aqua-Lung'. Dit was een apparaat waarmee duikers lucht uit een persluchtfles konden ademen zonder een slang naar de oppervlakte. Het was belangrijk omdat het duikers de vrijheid gaf om te zwemmen waar ze wilden, net als vissen, en zo de oceaan dieper te verkennen.

Antwoord: Tijdens zijn reizen zag hij de schade die vervuiling aanrichtte aan de oceaan, zoals het verbleken van koraalriffen. Hij realiseerde zich dat het niet genoeg was om de schoonheid van de zee te laten zien; hij moest ook vechten om haar te behouden voor de toekomst.

Antwoord: De belangrijkste les is dat mensen alleen beschermen waar ze van houden. Hij hoopte dat door de schoonheid van de oceaan te tonen, mensen er verliefd op zouden worden en zich geroepen zouden voelen om haar te beschermen.

Antwoord: Het woord is opgebouwd uit 'Musketiers' en 'mer' (het Franse woord voor zee). Het was een goede naam omdat ze een hechte groep vrienden waren, net als de Drie Musketiers, en hun avonturen vonden allemaal plaats in en op de zee.

Antwoord: Het ongeluk zorgde ervoor dat hij zijn droom om piloot te worden moest opgeven. Als onderdeel van zijn herstel begon hij te zwemmen in de zee. Dit leidde tot zijn eerste blik onder water met een zwembril, wat zijn levenslange passie voor de oceaan aanwakkerde en hem op zijn ware pad zette als ontdekkingsreiziger.