Het Verhaal van de Voedselketen

Heb je je ooit afgevraagd waar de energie voor het gebrul van een leeuw of de sprong van een konijn vandaan komt? Het begint allemaal bij de zon, een reusachtige ster die de wereld verwarmt. Ik vang dat zonlicht op en help planten om het om te zetten in suikerachtige brandstof, een proces dat jullie fotosynthese noemen. Wanneer een konijn dan aan een klaver knabbelt, verplaatst die zonne-energie zich naar het konijn. En als een vos dat konijn vangt voor zijn avondeten, verplaatst de energie zich opnieuw. Ik ben deze onzichtbare rivier van energie, die van het ene levende wezen naar het andere stroomt. Ik verbind het kleinste grassprietje met de machtigste adelaar die hoog in de lucht zweeft. Ik ben de geheime regel die zegt: 'Om te leven, moet je eten', en ik zorg ervoor dat er altijd een kosmische lunchrij is voor iedereen, van de bodem tot aan de top.

Duizenden jaren lang zagen mensen deze verbindingen zonder mijn naam te kennen. Ze zagen haviken op muizen jagen en vissen algen eten, maar het was gewoon hoe de wereld in elkaar zat. Toen, heel lang geleden, rond de 9e eeuw, observeerde een wijze geleerde in Bagdad genaamd Al-Jahiz dieren heel nauwkeurig. Hij schreef op hoe muggen helaas voedsel worden voor vliegen, en vliegen voor hagedissen of vogels. Hij was een van de eersten die mijn verhaal opschreef. Maar het duurde nog veel langer, tot 1927, voordat een Engelse ecoloog genaamd Charles Elton mij mijn officiële naam gaf: de Voedselketen. Hij tekende eenvoudige diagrammen die lieten zien wie wie eet, waardoor ik voor iedereen gemakkelijker te begrijpen was. Hij legde uit dat elk levend wezen een taak heeft. Er zijn de 'producenten', zoals planten, die hun eigen voedsel maken van zonlicht. Dan zijn er de 'consumenten', de dieren die eten. Herbivoren eten planten, carnivoren eten andere dieren, en omnivoren, zoals jullie en beren, eten beide! En wanneer planten en dieren sterven, breken de 'reducenten' – zoals paddenstoelen en bacteriën – hen af, waardoor hun voedingsstoffen terugkeren naar de bodem zodat nieuwe planten kunnen groeien. Het is het perfecte recyclingprogramma.

Mijn verbindingen zijn sterk, maar ze zijn ook delicaat. Als je één schakel uit de keten haalt, kan het hele systeem wankelen en zelfs breken. Denk aan de Stille Oceaan, waar zeeotters graag zee-egels eten. En zee-egels eten graag reuzenkelp, dat geweldige onderwaterbossen vormt waar duizenden vissen leven. Een tijdlang jaagden mensen op te veel zeeotters voor hun vacht. Met minder otters in de buurt, explodeerde de populatie zee-egels. Ze knabbelden en knarsten door de kelpbossen totdat ze verdwenen waren, en lieten lege, rotsachtige vlaktes achter die 'egelwoestijnen' worden genoemd. Alle vissen en andere wezens die het kelpbos hun thuis noemden, moesten vertrekken. Toen mensen beseften wat er gebeurde, beschermden ze de zeeotters. Toen de otters terugkeerden, begonnen ze weer de egels te eten, en de prachtige kelpbossen groeiden langzaam terug. De zeeotter is wat wetenschappers een 'sleutelsoort' noemen – een klein onderdeel van mijn keten dat een gigantisch effect heeft op het in evenwicht houden van alles.

Hoewel 'voedselketen' een goede naam is, is het een beetje te simpel. In werkelijkheid lijk ik veel meer op een gigantisch, verward, prachtig Voedselweb. Een vos eet niet alleen konijnen; hij eet misschien ook bessen, muizen of insecten. Een uil eet misschien dezelfde muizen als de vos. En een beer eet misschien dezelfde bessen als de vos, maar ook vis uit de rivier. Bijna elk dier maakt deel uit van verschillende ketens. Al deze ketens kruisen en verbinden elkaar, waardoor een sterk web van leven wordt geweven. Dit web maakt ecosystemen zo veerkrachtig. Als de konijnenpopulatie een jaar afneemt, heeft de vos andere dingen die hij kan eten om te overleven. Deze complexiteit is mijn superkracht, die het leven helpt zich aan te passen en te gedijen, zelfs als de dingen veranderen.

Dus, waar pas jij in dit geheel? Jij bent een heel belangrijk onderdeel van mijn voedselweb. Elke keer dat je een salade, een stuk fruit of een broodje kip eet, neem je energie op die begon bij de zon. De keuzes die jij en alle mensen maken, hebben een grote impact op mijn schakels. Door te begrijpen hoe ik werk, kun je me helpen beschermen. Je kunt helpen de oceanen schoon te houden voor de vissen, de bossen gezond voor de beren en de lucht zuiver voor de planten. Ik ben het verhaal van verbinding, de grote cyclus van leven, dood en wedergeboorte. En door mijn verhaal te leren, word je een van mijn belangrijkste bewakers, die helpt ervoor te zorgen dat de prachtige, ingewikkelde dans van het leven nog generaties lang doorgaat.

Leesbegripsvragen

Klik om het antwoord te zien

Antwoord: Het probleem was dat mensen te veel op zeeotters jaagden. Omdat zeeotters zee-egels eten, was er een explosie van zee-egels. De zee-egels aten al het kelp op, waardoor het onderwaterbos verdween en de vissen moesten vertrekken. De oplossing was om de zeeotters te beschermen. Toen er weer meer otters kwamen, aten zij de zee-egels op, waardoor het kelpbos weer kon teruggroeien.

Antwoord: Een sleutelsoort is een dier of plant die een heel groot effect heeft op zijn omgeving, veel groter dan je zou verwachten. De zeeotter is een goed voorbeeld omdat het verdwijnen van dit ene dier ervoor zorgde dat een heel ecosysteem (het kelpbos) instortte. Zijn aanwezigheid houdt de hele omgeving in balans.

Antwoord: Een voedselweb is een betere beschrijving omdat de meeste dieren niet maar één ding eten. Een 'keten' klinkt alsof A alleen B eet, die alleen C eet. Een 'web' laat zien dat alles met elkaar verbonden is. Een vos eet bijvoorbeeld niet alleen konijnen, maar ook bessen en muizen. Dit maakt het ecosysteem sterker.

Antwoord: De belangrijkste boodschap is dat alles in de natuur met elkaar verbonden is en dat elke schakel belangrijk is. Het leert ons ook dat wij als mensen een belangrijk onderdeel zijn van dit web en dat onze keuzes grote gevolgen kunnen hebben. We hebben de verantwoordelijkheid om deze verbindingen te beschermen.

Antwoord: De schrijver koos 'sterk' omdat het voedselweb al miljoenen jaren bestaat en veerkrachtig is; het kan veranderingen opvangen. Hij koos 'delicaat' om te laten zien dat het verwijderen van zelfs maar één klein onderdeel, zoals de zeeotter, het hele systeem kan laten instorten. Het is dus tegelijkertijd krachtig en kwetsbaar.