Dr. Gladys West en de Sterrenhulpjes
Hallo daar. Mijn naam is Dr. Gladys West, en ik wil je een verhaal vertellen over een van de grootste puzzels die ik ooit heb opgelost. Toen ik een klein meisje was, hield ik van wiskunde. Voor mij was het niet zomaar getallen op een pagina. Elke som was als een geheim raadsel dat wachtte om ontrafeld te worden, een leuke puzzel voor mijn brein. Terwijl andere kinderen misschien met poppen of auto's speelden, vond ik het leuk om te zien hoe getallen in elkaar pasten om een antwoord te vormen. Ik droomde er altijd van om mijn liefde voor puzzels te gebruiken om iets heel groots te doen. Ik wilde een puzzel oplossen die niet alleen slim was, maar die ook mensen over de hele wereld zou kunnen helpen. Ik wist nog niet wat die puzzel zou zijn, maar ik wist dat ik hard zou studeren om er klaar voor te zijn als het zover was. Die droom hield me gaande, zelfs als de sommen moeilijk werden.
Toen ik opgroeide, kreeg ik een heel belangrijke baan. Mijn taak was om de exacte vorm van onze planeet Aarde te achterhalen. Nu denk je misschien: 'Is de aarde niet gewoon een ronde bal?'. Nou, dat is bijna waar. Maar in werkelijkheid is onze planeet een beetje hobbelig en bobbelig, bijna als een licht misvormde aardappel. Het is niet perfect glad. Om mensen te helpen precies te weten waar ze zijn, moesten we een supernauwkeurige kaart van al die hobbels en bobbels maken. Ik werkte met computers die zo groot waren als een hele kamer. Ze maakten zoemende en klikkende geluiden terwijl ze me hielpen met mijn berekeningen. Dag in, dag uit voerde ik getallen in en loste ik vergelijkingen op om een perfect model van onze aarde te creëren. Dit was de grote puzzel waar ik altijd van had gedroomd. Het was een geheim project, en we wisten dat als we dit goed deden, we de manier waarop mensen reizen en de wereld verkennen voor altijd konden veranderen. Het was hard werken, maar ik wist dat we iets speciaals aan het maken waren.
Al ons harde werk leidde tot een heel spannende dag: 22 februari 1978. Op die dag werd een speciale satelliet, genaamd Navstar 1, de lucht in gelanceerd. En weet je wat erin zat? Mijn kaart. Al die berekeningen en het model van onze hobbelige aarde werden in die satelliet gestopt. Ik keek toe hoe de raket opsteeg, de ruimte in, en het voelde alsof ik een klein stukje van mijn hersens naar de sterren stuurde. Die satelliet, en de vele die volgden, werden 'sterrenhulpjes'. Ze cirkelen nu hoog boven ons en gebruiken mijn kaart om signalen terug naar de aarde te sturen. Dat is wat GPS, het Global Positioning System, is. Als je ouders een kaart op hun telefoon gebruiken om de weg te vinden, praten ze met die sterrenhulpjes. Mijn werk hielp bij het creëren van die kaart in je zak. Dus de volgende keer dat je GPS gebruikt, denk dan aan de grote puzzel van onze hobbelige planeet. En onthoud dat jouw nieuwsgierigheid en jouw ideeën ook de wereld kunnen veranderen.
Leesbegripsvragen
Klik om het antwoord te zien