Het Verhaal van Afrika: De Bakermat van de Mensheid
Voel de warmte van de zon op eindeloze gouden zandduinen, waar de wind verhalen fluistert die ouder zijn dan de tijd zelf. Zie hoe koele oceaangolven tegen mijn westelijke en oostelijke kusten slaan, een ritme dat al millennia lang doorgaat. Kijk omhoog naar de met sneeuw bedekte top van mijn hoogste berg, Kilimanjaro, die de wolken doorboort. Volg de levensaders die door mij heen stromen: de machtige Nijl die door de woestijn snijdt en de kronkelende Congo die diep door weelderige regenwouden stroomt. In mijn aarde, in mijn rotsen en in mijn rivieren bewaar ik een geheim. Het is het verhaal van iedereen, het begin van elke familieboom op aarde. Ik heb de eerste voetstappen van de mensheid gevoeld, de eerste lach gehoord en de eerste dromen zien ontstaan. Ik ben Afrika, de bakermat van de mensheid.
In mijn Grote Slenk, een enorme vallei die als een litteken over mijn landschap loopt, begon het allemaal. Hier, miljoenen jaren geleden, zetten de allereerste mensen hun eerste stappen. Op 24 november 1974 vonden wetenschappers de botten van een heel bijzondere voorouder. Ze noemden haar 'Lucy'. Ze was het bewijs van hoe ongelooflijk lang mijn menselijke verhaal al duurt. Na die eerste stappen bloeiden er grote beschavingen op. Langs de oevers van de Nijl bouwden de oude Egyptenaren de piramides, reusachtige monumenten die naar de hemel reikten en getuigden van hun ingenieuze kennis. Verder naar het zuiden, in het Koninkrijk Kush, werden bekwame ijzerbewerkers in de stad Meroë beroemd om hun vakmanschap en machtige koninginnen. In het zuiden verrees de mysterieuze en prachtige stenen stad Groot-Zimbabwe, gebouwd zonder cement, waarvan de muren nog steeds een bewijs zijn van een geavanceerde samenleving. En in het westen groeide het welvarende Mali-rijk, waar de grote leider Mansa Musa regeerde. Zijn stad, Timboektoe, werd een wereldberoemd centrum voor geleerdheid en handel, waar geleerden uit alle hoeken van de wereld naartoe kwamen om te studeren.
Maar mijn verhaal kent ook hoofdstukken van diep verdriet. Er was een tijd, de trans-Atlantische slavenhandel, waarin miljoenen van mijn kinderen met geweld van mij werden weggerukt en over de oceaan werden gebracht. Het was een wond die diepe littekens achterliet. Daarna kwam de periode van het kolonialisme, waarin vreemdelingen nieuwe lijnen op mijn kaart tekenden, oude koninkrijken verdeelden en mijn volkeren overheersten. Ze probeerden mijn stem te smoren en mijn rijkdommen voor zichzelf te nemen. Maar de geest van mijn volk is als de oude baobabboom: zelfs in de droogste tijden blijven zijn wortels diep en sterk. Die veerkracht leidde tot een krachtige golf van verandering in de 20e eeuw. Overal op het continent stonden leiders op en eisten hun vrijheid terug. Een voor een begonnen mijn naties zichzelf te bevrijden. Een van de meest inspirerende momenten was op 6 maart 1957, toen Ghana als een van de eerste landen zijn onafhankelijkheid vierde en de wereld liet zien dat mijn volkeren weer de baas waren over hun eigen lot.
Kijk nu naar mij. Ik ben geen land, maar een levendig continent met 54 diverse landen, elk met zijn eigen unieke vlag, geschiedenis en cultuur. Er worden duizenden verschillende talen op mijn grond gesproken, en mijn steden, zoals Lagos, Caïro en Johannesburg, bruisen van energie en innovatie. Mijn muziek, zoals Afrobeats, laat de hele wereld dansen. Mijn kunstenaars en schrijvers vertellen krachtige verhalen die overal worden gehoord. Mijn wetenschappers en tech-ondernemers bouwen aan een nieuwe toekomst. Ik ben oud, maar mijn hart is jong. Mijn grootste kracht zijn mijn jonge mensen, vol dromen, creativiteit en ambitie. Mijn verhaal wordt nog steeds geschreven, elke dag opnieuw, door de handen van miljoenen mensen die mij thuis noemen. Ik nodig de wereld uit om toe te kijken hoe ik de toekomst in dans, vol hoop en eindeloze mogelijkheden.
Leesbegripsvragen
Klik om het antwoord te zien