Het Land van de Droomtijd
Voel de warmte opstijgen uit mijn hart van rood zand, waar de zon de aarde kust en de lucht trilt van de hitte. Hoor het koele, heldere water van turquoise oceanen tegen mijn eindeloze kusten slaan, een ritmisch lied dat al millennia lang wordt gezongen. Luister naar het gefluister van bladeren in mijn oeroude bossen, waar bomen staan die de wereld hebben zien veranderen. Een lachend geluid rolt door de eucalyptusbomen, en zachte, zware dreunen echoën over de vlaktes bij zonsondergang. Ik ben een land van diepe contrasten, van uitgestrekte leegte en een overvloed aan leven. Ik bewaar de oudste verhalen van de aarde in mijn rotsen en zand. Ik ben het eilandcontinent, een land van oeroude dromen en zonovergoten vlaktes. Ik ben Australië.
Miljoenen jaren geleden was ik geen eiland. Ik was verbonden met Antarctica, India en Afrika in een reusachtig supercontinent dat wetenschappers Gondwana noemen. Langzaam, met de onstuitbare kracht van de bewegende aarde, brak ik los en dreef ik weg, een eenzame ark op de oceaan. Door deze isolatie kon mijn natuur zich op een unieke manier ontwikkelen. Maar mijn menselijke verhaal begon meer dan 65.000 jaar geleden, toen de eerste mensen de reis over de zee maakten en voet aan mijn kusten zetten. Dit waren mijn Eerste Volkeren. Ze leerden mijn ritmes kennen, de geheimen van mijn seizoenen, en hoe ze in harmonie met mij konden leven. Ze zorgden voor mij met vuur en kennis, generatie na generatie. Ze zagen mij niet als land dat ze bezaten, maar als een moeder die hen voedde. Hun spiritualiteit is geworteld in de Droomtijd, een complex web van verhalen die de schepping van elke rots, rivier en sterrenbeeld verklaren. Deze verhalen zijn geen mythen uit een ver verleden; ze zijn een levende kaart van het land en een gids voor het leven. Op de wanden van grotten en schuilplaatsen onder de rotsen schilderden ze hun geschiedenis, hun wetten en hun dromen. Deze rotskunst is een van de oudste bibliotheken ter wereld, een getuigenis van een diepe, duurzame verbinding met mij.
Duizenden jaren lang was de horizon leeg, op de kano's van mijn Eerste Volkeren na. Maar toen, in het begin van de 17e eeuw, verschenen er nieuwe zeilen. In 1606 was de Nederlandse zeevaarder Willem Janszoon een van de eersten die mijn kusten in kaart bracht. Meer dan een eeuw later, in 1770, zeilde een Britse ontdekkingsreiziger genaamd kapitein James Cook met zijn schip, de HMS Endeavour, langs mijn hele oostkust. Hij was een zorgvuldige kaartenmaker en een scherp observeerder. Hij documenteerde mijn planten, mijn dieren en ontmoette mijn mensen. Hij was onder de indruk van mijn schoonheid en rijkdom en claimde dit land voor Groot-Brittannië, zonder de complexe samenlevingen te begrijpen die hier al tienduizenden jaren bestonden. Dit bezoek zette een reeks gebeurtenissen in gang die alles zouden veranderen. Op 26 januari 1788 arriveerde de Eerste Vloot, een konvooi van elf schepen vol veroordeelden, mariniers en officieren, in wat nu de haven van Sydney is. Dit was geen bezoek, maar het begin van een permanente kolonie. Voor mijn Eerste Volkeren was dit een catastrofale invasie die hun land, hun cultuur en hun manier van leven voor altijd zou verstoren en grote uitdagingen met zich meebracht die tot op de dag van vandaag voelbaar zijn.
De volgende eeuw was er een van groei, conflict en transformatie. Kolonies verspreidden zich over mijn oppervlak, steden groeiden en nieuwe industrieën ontstonden. Uiteindelijk, na jaren van discussie en planning, besloten de afzonderlijke koloniën zich te verenigen. Op 1 januari 1901 werd ik een enkele natie, het Gemenebest van Australië. Dit moment, bekend als Federatie, was het begin van mijn moderne identiteit. Vandaag de dag ben ik een thuis voor mensen van over de hele wereld. Mijn steden zijn een levendig tapijt van talen, tradities en culturen. Ik ben nog steeds beroemd om mijn unieke dieren en adembenemende natuurwonderen, zoals de heilige rode monoliet Uluru in mijn hart en het Grote Barrièrerif, een bruisende onderwaterwereld. Ik ben een continent dat de oudste verhalen ter wereld bewaart en elke dag nieuwe verwelkomt. Mijn toekomst is een verhaal dat we allemaal samen schrijven, door voor mijn land, mijn wateren en voor elkaar te zorgen.
Leesbegripsvragen
Klik om het antwoord te zien