Het Fluisterverhaal van de Maya's
Ik slaap onder een deken van groene bladeren, waar apen kletsen en kleurrijke vogels vliegen. Mijn hart is gemaakt van steen, uitgehouwen in hoge piramides die als bergen boven de bomen uitsteken. Heel lang was ik een geheim, verborgen in de regenwouden van Midden-Amerika. Mensen die mij vonden, vroegen zich af wie zulke geweldige steden had kunnen bouwen. Ik ben de Maya-beschaving, en ik wil je mijn verhaal vertellen.
Lang geleden, zo rond het jaar 2000 voor Christus, begonnen mijn mensen dorpen te bouwen. Die dorpen groeiden uit tot enorme, drukke steden zoals Tikal en Chichén Itzá. Mijn mensen waren briljante bouwers, denkers en kunstenaars. Ze bouwden hoge tempels om dichter bij de hemel te zijn, omdat ze het geweldig vonden om de sterren te bestuderen. Ze waren geweldige astronomen die heel slimme kalenders maakten om de zon, de maan en de planeten te volgen. Ze hadden zelfs een heel speciaal idee in de wiskunde: een symbool voor nul. Dit hielp hen om hele grote getallen te tellen. Mijn mensen hadden ook hun eigen manier van schrijven met prachtige plaatjes die hiërogliefen worden genoemd. Ze kerfden hun verhalen in steen en schreven ze in boeken van boomschors. Ze vertelden verhalen over koningen, koninginnen en hun geloof.
Rond het jaar 900 na Christus werden veel van mijn grote steden in het zuiden stil, en de jungle groeide er weer omheen. Maar mijn verhaal is nooit gestopt. De Maya's zijn niet verdwenen. Vandaag de dag wonen miljoenen van hun nakomelingen nog steeds in dezelfde gebieden. Ze spreken nog steeds Maya-talen, weven kleurrijke kleding en delen de verhalen van hun voorouders. Mijn stenen steden worden nu bezocht door mensen van over de hele wereld. Ze komen kijken naar mijn piramides en bewonderen hoe slim mijn mensen waren. Ik ben een herinnering dat geweldige ideeën en prachtige creaties duizenden jaren kunnen blijven bestaan en iedereen kunnen inspireren om te leren, te bouwen en te dromen.
Leesbegripsvragen
Klik om het antwoord te zien