Het Verhaal van New York City

Het gerommel van treinen diep onder mijn straten is mijn vaste hartslag. Bovengronds speelt een symfonie: duizenden talen vermengen zich in de lucht, de vrolijke klanken van muziek stromen uit theaters, en het constante geroezemoes van ambitie is overal. Mijn torens, gemaakt van staal en glas, raken de wolken en weerkaatsen de zon als een woud van glinsterende reuzen. Ik ben een belofte, een eiland van dromen, genesteld tussen twee rivieren. Mensen uit alle hoeken van de wereld komen naar mij toe om hun toekomst op te bouwen. Ik ben New York City.

Maar lang voordat mijn torens verrezen, was ik op een andere manier mooi. Mijn eilanden waren bedekt met dichte bossen en zacht glooiende heuvels. De Lenape-bevolking noemde dit thuis Lenapehoking, en zij kenden mij als Manna-hatta, het ‘land van de vele heuvels’. Eeuwenlang was hun leven verweven met mijn landschap. Ze visten op elft en oesters in mijn schone rivieren en jaagden op herten in dezelfde bossen waar nu mijn parken liggen. Hun wereld was er een van evenwicht met de natuur. Toen, op een heldere dag, 11 september 1609, verscheen er een vreemd gezicht aan de horizon. Een enorm schip met hoge masten, de Halve Maen, voer mijn haven binnen. Aan boord was een Engelse ontdekkingsreiziger genaamd Henry Hudson, die voor de Nederlanders werkte. Hij zag niet alleen heuvels en bossen, maar ook het potentieel voor een van de grootste havens ter wereld.

Na de reis van Henry Hudson volgden anderen. In 1624 kwamen Nederlandse handelaren en bouwden een kleine, levendige nederzetting op mijn zuidpunt. Ze noemden het Nieuw-Amsterdam, met een fort en kronkelende straatjes waarvan je de sporen vandaag de dag nog kunt vinden. Het leven was druk met de handel in bont en goederen. Maar er was verandering op komst. In 1664 voer een vloot Engelse schepen mijn haven binnen en zonder slag of stoot gaven de Nederlanders zich over. Mijn naam werd veranderd in New York, ter ere van de hertog van York. Ik groeide snel als havenstad. De echte grote verandering kwam met de opening van het Eriekanaal in 1825, dat mijn haven verbond met de Grote Meren en het uitgestrekte Amerikaanse binnenland, waardoor ik de toegangspoort voor de handel werd. Maar ik werd meer dan een poort voor goederen, ik werd een poort voor mensen. Een grote, groene dame, het Vrijheidsbeeld, werd in mijn haven opgericht om hen te verwelkomen. Op 1 januari 1892 opende een speciale plek genaamd Ellis Island zijn deuren. Het werd de eerste stop voor miljoenen immigranten die op zoek waren naar een nieuw leven, met hun hoop en dromen in hun koffers.

De eeuwwisseling markeerde een enorme groeispurt voor mij. Op 1 januari 1898 besloten vijf afzonderlijke gebieden - Manhattan, Brooklyn, Queens, de Bronx en Staten Island - zich te verenigen. Plotseling werd ik de enorme, uitgestrekte stad die ik vandaag de dag ben, bestaande uit unieke wijken, elk met een eigen persoonlijkheid. Dit was een tijd van ongelooflijke uitvindingen. Om mijn nieuwe stadsdelen met elkaar te verbinden, groeven arbeiders diep in de aarde en creëerden een uitgebreid netwerk van tunnels voor mijn metrosysteem, dat in 1904 werd geopend. Tegelijkertijd keken mijn bouwers omhoog. Een race naar de hemel begon, met prachtige wolkenkrabbers die steeds hoger reikten. Het Chrysler Building schitterde, en toen torende het Empire State Building boven alles uit, voltooid in 1931. Maar zelfs toen ik groter en drukker werd, wisten mijn makers dat mensen een plek nodig hadden om op adem te komen. Ze reserveerden een enorm rechthoekig stuk land in mijn hart en creëerden Central Park, een groene oase waar iedereen aan de drukte kan ontsnappen en rust kan vinden.

Mijn hartslag is vandaag de dag het ritme van meer dan acht miljoen mensen uit elk land dat je je maar kunt voorstellen. Ik ben een levend mozaïek van culturen, gerechten, muziek en ideeën. Je kunt talen van over de hele wereld horen door simpelweg door een van mijn straten te lopen. Mijn verhaal is nog niet af; het wordt elke dag geschreven door de kunstenaars, de wetenschappers, de dromers en de families die mij hun thuis noemen. Ik ben nog steeds een plek waar mensen naar de toekomst kijken, waar creativiteit op elke hoek vonkt en waar hoop een manier vindt om te bloeien. Mijn reis is er een van voortdurende verandering en veerkracht, en ik nodig je uit om je eigen hoofdstuk in mijn ongelooflijke, doorlopende verhaal voor te stellen.

Leesbegripsvragen

Klik om het antwoord te zien

Antwoord: De stad heette oorspronkelijk Manna-hatta, een naam die de Lenape-bevolking gebruikte. Toen de Nederlanders in 1624 een nederzetting stichtten, noemden ze die Nieuw-Amsterdam. In 1664 namen de Engelsen de controle over en veranderden de naam in New York.

Antwoord: De uitdrukking 'levend mozaïek van culturen' betekent dat de stad bestaat uit veel verschillende mensen uit de hele wereld, die samen een prachtig en divers geheel vormen. Het verhaal ondersteunt dit door te zeggen dat er meer dan acht miljoen mensen uit elk denkbaar land wonen en dat je talen van over de hele wereld kunt horen als je door de straten loopt.

Antwoord: De belangrijkste boodschap is dat een plek voortdurend kan veranderen en groeien, van een bebost eiland tot een wereldstad, en dat deze groei wordt aangedreven door de dromen en het harde werk van mensen uit allerlei verschillende culturen.

Antwoord: De opening van het Eriekanaal in 1825 was belangrijk voor de handel, omdat het de haven van de stad verbond met de rest van het land. De opening van Ellis Island op 1 januari 1892 was belangrijk voor immigratie, omdat het de officiële toegangspoort werd voor miljoenen mensen die een nieuw leven zochten in Amerika.

Antwoord: De auteur koos 'baken van hoop' omdat een baken een licht is dat leidt en veiligheid biedt, zoals een vuurtoren voor schepen. Voor de immigranten betekende de stad, met het Vrijheidsbeeld als symbool, een belofte van een betere, vrijere toekomst en een nieuw begin.