De Ziggurat van Ur
Stel je een reusachtige trap voor, gemaakt van aarde, die naar de hemel reikt. Ik sta in een warm, zonnig land, tussen twee grote rivieren. Al duizenden jaren kijk ik hoe de zon opkomt en ondergaat. Ik ben geen gewoon gebouw. Ik ben een berg die door mensen is gemaakt, met grote treden die je steeds hoger en hoger brengen. Ik ben een Ziggurat. Dat is een moeilijk woord, maar het betekent gewoon 'bouwen op een verhoogde plek'. De mensen die mij bouwden, wilden dicht bij de hemel zijn. Ze geloofden dat hun goden in de lucht leefden, en ik was hun speciale trap, een brug tussen de aarde en de sterren. Ik was een plek waar de hemel en de aarde elkaar konden ontmoeten.
Ik werd gebouwd door een heel slim volk, de Sumeriërs. Hun koning, Ur-Nammu, had een groot droom. Rond de 21e eeuw voor Christus begon hij met de bouw van mij in de stad Ur. Kun je je voorstellen hoe ze mij hebben gemaakt. Ze hadden geen grote machines. Ze gebruikten wat ze hadden: modder, water en stro. Ze mengden dit allemaal door elkaar en maakten er miljoenen en miljoenen bakstenen van. Sommige stenen lieten ze in de hete zon drogen, zodat ze hard werden. De belangrijkste stenen, voor de buitenkant, bakten ze in hete ovens om ze supersterk te maken, sterk genoeg om wind en regen te weerstaan. Laag voor laag bouwden ze mij op. Ik kreeg drie enorme verdiepingen, als reusachtige taartlagen. Een grote, brede trap leidde helemaal naar de top. En daar, op het hoogste punt, stond een prachtige tempel. Het was een speciaal huis voor hun maangod, Nanna. Het schitterde in het zonlicht en was het mooiste van de hele stad.
Ik heb een heel lang leven gehad. Ik heb de stad Ur zien groeien en bloeien. Ik zag priesters mijn trappen beklimmen voor belangrijke ceremonies, om met hun goden te praten. Duizenden jaren zijn voorbijgegaan. De wind en de regen hebben sommige van mijn stenen zachtjes weggesleten, en de prachtige tempel op mijn top is er niet meer. Maar ik ben er nog steeds. Ook al ben ik nu een oude ruïne, ik herinner iedereen aan de grote dromen van de Sumeriërs en hoe ze samenwerkten om iets geweldigs te bouwen. Ik ben een brug naar het verleden. Ik laat iedereen zien dat grote ideeën duizenden jaren kunnen blijven bestaan en ons vandaag de dag nog steeds kunnen inspireren om ook onze dromen na te jagen en naar de hemel te reiken.
Leesbegripsvragen
Klik om het antwoord te zien