เรื่องเล่าจากผืนน้ำสีคราม
ฉันตัวใหญ่มากเลยนะ. ฉันใหญ่ซะจนแตะได้ทั้งพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกในเวลาเดียวกัน. น้ำของฉันเป็นประกายสีฟ้าสวยงาม บางครั้งก็อุ่นเหมือนอ้อมกอดอุ่นๆ บางครั้งก็เย็นเหมือนของหวานชื่นใจ. ฉันเป็นบ้านของฝูงปลาที่แหวกว่ายไปมา วาฬยักษ์ที่ร้องเพลงเสียงทุ้มลึก และโลมาขี้เล่นที่ชอบกระโดดเล่นน้ำ. หนูรู้ไหมว่าฉันคือใคร. ฉันคือมหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรที่ใหญ่และกว้างที่สุดในโลกยังไงล่ะ.
นานมาแล้ว นานมากๆ เลย มีคนกล้าหาญล่องเรือแคนูลำพิเศษข้ามผืนน้ำของฉัน. พวกเขามองดวงดาวบนท้องฟ้าเหมือนเป็นแผนที่นำทาง เพื่อค้นหาเกาะใหม่ๆ ไว้เป็นบ้าน. เวลาผ่านไปนานมาก ในปี ค.ศ. 1521 มีนักสำรวจผู้กล้าหาญคนหนึ่งชื่อ เฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน ล่องเรืออยู่บนตัวฉันเป็นเวลานานมาก. เขาบอกว่าผืนน้ำของฉันนั้นสงบนิ่งและอ่อนโยน เขาจึงตั้งชื่อพิเศษให้ฉันว่า 'แปซิฟิโก' ซึ่งแปลว่า 'สงบสุข'.
ทุกวันนี้ เรือลำใหญ่และเรือลำเล็กแล่นอยู่บนตัวฉัน เพื่อพาผู้คนและสิ่งของดีๆ ข้ามจากฝั่งหนึ่งของโลกไปยังอีกฝั่งหนึ่ง. ฉันเชื่อมโยงทุกคนเข้าไว้ด้วยกัน และในตัวฉันก็เต็มไปด้วยความลับอันน่าอัศจรรย์และสิ่งมีชีวิตที่สวยงามมากมาย. ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งหนูๆ จะมาเยี่ยมฉันนะ และช่วยกันรักษาน้ำของฉันให้สะอาดและเป็นสีฟ้าสดใสเพื่อฝูงปลา วาฬ และเพื่อนๆ ทุกคนที่รักฉัน.
คำถามการอ่านเข้าใจ
คลิกเพื่อดูคำตอบ