เรื่องเล่าจากเทือกเขาร็อกกี
ลองจินตนาการถึงมงกุฎหินขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยหิมะดูสิ. ฉันมียอดแหลมๆ ที่ทำจากหิน คอยทิ่มแทงก้อนเมฆที่ลอยผ่านไปมา. ฉันสวมหมวกหิมะสีขาวตลอดเวลา แม้กระทั่งในฤดูร้อนที่อากาศอบอุ่น. ตามไหล่เขาของฉันมีผ้าห่มสีเขียวผืนใหญ่ที่ทำจากต้นไม้ปกคลุมอยู่เต็มไปหมด. ถ้าเธอเงี่ยหูฟังดีๆ เธออาจจะได้ยินเสียงนกน้อยร้องเพลง หรือเห็นกวางขี้อายแอบมองออกมาจากแนวป่า. บางครั้งก็มีหมีตัวใหญ่เดินหาผลเบอร์รี่กินด้วยนะ. ผู้คนต่างแหงนหน้ามองฉันด้วยความทึ่งในความสูงใหญ่ของฉัน. ฉันคือเทือกเขาร็อกกีอันยิ่งใหญ่ไงล่ะ.
เรื่องราวของฉันเริ่มต้นขึ้นเมื่อนานแสนนานมาแล้ว นานก่อนที่จะมีมนุษย์คนแรกเสียอีก. โลกได้ผลักและบีบตัวอย่างแรงจนดันให้ฉันค่อยๆ สูงขึ้น สูงขึ้น จนยอดของฉัน chạmถึงท้องฟ้า. ฉันเฝ้ามองดวงอาทิตย์ขึ้นและตกมานับครั้งไม่ถ้วน. ผู้คนกลุ่มแรกที่เรียกฉันว่าบ้านคือชนเผ่าพื้นเมือง. พวกเขารู้จักทุกซอกทุกมุมของฉันเป็นอย่างดี ตั้งแต่เส้นทางลับที่ซ่อนอยู่ในป่า ไปจนถึงแม่น้ำที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชร. พวกเขาเคารพฉันและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างมีความสุข. เวลาผ่านไปหลายพันปี จนกระทั่งวันหนึ่งในราวปีคริสตศักราช 1805 มีนักสำรวจกลุ่มใหม่เดินทางมา. พวกเขาคือคณะสำรวจของลิวอิสและคลาร์ก. พวกเขามาพร้อมกับแผนที่และเข็มทิศ แต่เส้นทางของฉันนั้นสลับซับซ้อนเกินกว่าที่แผนที่จะบอกได้. โชคดีที่พวกเขามีหญิงสาวพื้นเมืองผู้กล้าหาญชื่อว่าซาคาจาเวียคอยช่วยนำทาง. เธอรู้จักฉันดีและได้สอนวิธีเดินทางบนเส้นทางที่คดเคี้ยวของฉัน รวมถึงวิธีหาอาหารและเอาชีวิตรอดในป่าใหญ่ให้แก่พวกเขา.
ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นเพียงบ้านของสัตว์ป่าและพืชพรรณอีกต่อไป แต่ฉันยังกลายเป็นสนามเด็กเล่นขนาดใหญ่สำหรับทุกคนด้วย. ในทุกๆ วัน ฉันจะเห็นครอบครัวต่างๆ จูงมือกันมาเดินป่าบนเส้นทางของฉัน เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และชมวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม. ในฤดูหนาว เมื่อหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมจนขาวโพลน เนินเขาของฉันจะเต็มไปด้วยนักสกีที่ไถลลงมาด้วยความสนุกสนาน. บางคนก็ชอบมานั่งดูฝูงกวางเอลค์เดินเล็มหญ้าอย่างสงบในทุ่งหญ้าของฉัน. ฉันอยากจะชวนให้เด็กๆ ทุกคนมาเยี่ยมฉันนะ. มาฟังเสียงกระซิบของต้นสนที่กำลังต้องลม มาสัมผัสความเย็นของลำธารใส และมาลองรู้สึกถึงความตื่นเต้นของการได้ยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของโลก. ฉันอยู่ที่นี่เพื่อให้ทุกคนได้มีความสุข และเพื่อย้ำเตือนว่าโลกของเรานั้นสวยงามและน่าอัศจรรย์เพียงใด. จงช่วยกันดูแลรักษาฉันและโลกใบนี้ไว้ตลอดไปนะ.
คำถามการอ่านเข้าใจ
คลิกเพื่อดูคำตอบ