Het verhaal van Pau Casals
Hallo! Mijn naam is Pau Casals. Lang geleden, in het jaar 1876, werd ik geboren. Toen ik een kleine jongen was in een stadje genaamd El Vendrell in Spanje, hield ik meer van muziek dan van wat dan ook. De wereld zat vol met prachtige geluiden! Mijn vader was ook een muzikant. Hij leerde me hoe ik op mooie instrumenten moest spelen, zoals de piano en de fluit. Muziek maakte me zo blij. Het voelde als een zonnetje in mijn hart.
Op een dag zag ik een heel speciaal instrument. Het heette een cello. Hij was groot en had mooie rondingen, net een reusachtige viool die je moet knuffelen om te bespelen! Ik werd meteen verliefd op zijn diepe, warme geluid. Ik oefende elke dag. Al snel werden mijn cello en ik de beste vrienden. Samen reisden we de hele wereld over. We speelden prachtige liedjes voor de mensen, in grote, mooie zalen en in kleine, gezellige kamertjes. Mijn muziek delen was het allerliefste wat ik deed.
Ik geloofde altijd dat muziek een speciale taal is. Een taal die iedereen bij elkaar kan brengen en de wereld kan vullen met vrede en vriendschap. Ik ben 96 jaar oud geworden en heb mijn hele leven dit geloof gedeeld. Vandaag de dag luisteren mensen nog steeds naar mijn cellomuziek als ze zich rustig en blij willen voelen. Mijn muziek is mijn manier om een knuffel te sturen naar de hele wereld.