เฮเลน เคลเลอร์: เรื่องราวของฉัน
สวัสดี ฉันชื่อเฮเลน เคลเลอร์. ฉันอยากจะเล่าเรื่องราวชีวิตของฉันให้เธอฟัง. ฉันเกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1880 ในเมืองเล็กๆ ที่ชื่อว่าทัสคัมเบีย รัฐแอละแบมา. บ้านของฉันเต็มไปด้วยสวนสวยและต้นไม้ใหญ่ ฉันจำความรู้สึกของแสงแดดอุ่นๆ และกลิ่นหอมของดอกไม้ได้. ในช่วงขวบปีแรก ชีวิตของฉันเต็มไปด้วยความสุขเหมือนเด็กทั่วไป ฉันเริ่มพูดคำแรกๆ และกำลังจะเริ่มเดิน. แต่แล้วเมื่อฉันอายุได้ 19 เดือน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป. ฉันป่วยหนักมาก คุณหมอบอกว่าเป็นไข้ขึ้นสมอง. แม้ว่าฉันจะรอดชีวิตมาได้ แต่ไข้ครั้งนั้นก็ได้พรากสิ่งล้ำค่าสองอย่างไปจากฉัน นั่นคือการมองเห็นและการได้ยิน. โลกของฉันจมดิ่งลงสู่ความมืดและความเงียบงันในทันที.
การใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่เงียบและมืดมิดนั้นเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดและสับสนอย่างยิ่ง. ลองนึกภาพตามนะว่าเธออยากจะบอกว่าหิวน้ำ แต่ไม่มีคำพูดที่จะใช้ หรืออยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับไม่ได้ยินเสียงใดๆ ตอบกลับมา. ฉันรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในคุกที่มองไม่เห็น. ความคับข้องใจนั้นมักจะระเบิดออกมาเป็นความโกรธ ฉันกรีดร้อง ดิ้นรน และทำลายข้าวของ. ครอบครัวของฉันเรียกฉันว่า 'เจ้าตัวเล็กที่ดุร้าย' แต่ลึกๆ แล้วฉันแค่รู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัว. พ่อแม่ของฉันใจสลาย พวกท่านรักฉันมากและพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อหาคนที่จะสามารถเข้าถึงโลกที่เงียบงันของฉันได้ พวกท่านไม่เคยหมดหวังเลยว่าจะต้องมีใครสักคนที่ช่วยฉันได้.
คำถามการอ่านเข้าใจ
คลิกเพื่อดูคำตอบ