สวนปริศนา
สวัสดีจ้ะ. ก่อนที่เธอจะเปิดฉันอ่าน เธออาจจะรู้สึกตื่นเต้นกับความลึกลับเล็กๆ น้อยๆ. ปกของฉันก็เหมือนกับประตูที่ถูกล็อกไว้ และหน้ากระดาษของฉันก็ส่งเสียงกรอบแกรบเหมือนเสียงกระซิบแห่งความลับในสวน. ข้างในตัวฉันมีถ้อยคำที่ถูกปลูกไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย รอคอยสายตาของผู้อ่านที่จะเป็นเหมือนแสงแดดช่วยให้พวกมันเติบโต. ฉันมีเรื่องราวเกี่ยวกับกุญแจที่ถูกลืม ประตูที่ซ่อนอยู่ และสถานที่อันเงียบเหงาและหม่นหมอง ที่กำลังรอใครสักคนมาทำให้มันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง. ฉันคือหนังสือ และฉันชื่อว่า สวนปริศนา.
ผู้หญิงที่แสนวิเศษคนหนึ่งชื่อว่า ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เนทท์ เป็นคนสร้างฉันขึ้นมา. เธอรักสวนมากจริงๆ และเธอก็ได้จินตนาการเรื่องราวของฉันขึ้นในสวนสวยของเธอเองที่ประเทศอังกฤษ. ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1911 เธอก็ได้แบ่งปันเรื่องราวของฉันให้โลกได้รับรู้เป็นครั้งแรก. เธอฝันถึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ แมรี่ เลนน็อกซ์ ซึ่งเป็นเด็กที่ค่อนข้างเอาแต่ใจและเหงามาก เพราะเธอต้องย้ายจากอินเดียมาอยู่ที่บ้านหลังใหญ่โตแต่มืดมนในอังกฤษ. ตอนแรกแมรี่ไม่ชอบที่นี่เลย. ฟรานเซสยังสร้างเด็กชายใจดีชื่อ ดิคอน เขาเป็นน้องชายของคนรับใช้ในบ้าน เขารักสัตว์ทุกชนิดและสามารถพูดคุยกับนกและกระรอกได้เหมือนเป็นเพื่อนกัน. และยังมีเด็กชายผู้เศร้าสร้อยอีกคนชื่อ คอลิน เขาเป็นลูกชายของเจ้าของบ้านและคิดว่าตัวเองป่วยหนักจนไม่มีวันเดินได้. เด็กทั้งสามคนมาจากโลกที่แตกต่างกัน แต่ก็ได้กลายมาเป็นเพื่อนกันเพราะสวนปริศนา. พวกเขาช่วยกันถอนวัชพืชที่รกเรื้อ ขุดดิน และปลูกเมล็ดพันธุ์ใหม่ๆ ด้วยความหวัง. ขณะที่สวนค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวา พวกเขาก็ได้ช่วยให้กันและกัน "เบ่งบาน" ขึ้นมาด้วย. แมรี่เรียนรู้ที่จะใส่ใจคนอื่น คอลินค้นพบว่าตัวเองแข็งแรง และพวกเขาก็ได้เรียนรู้พลังของมิตรภาพ.
เป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว ที่เด็กๆ และผู้ใหญ่ได้เปิดหน้ากระดาษของฉันเพื่อก้าวเข้าไปในสวนมหัศจรรย์แห่งนั้นในยอร์กเชียร์. เรื่องราวของฉันถูกนำไปเล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าในรูปแบบของภาพยนตร์และละครเวที แต่เชื่อเถอะว่าวิธีที่ดีที่สุดที่จะได้เยี่ยมชมสวนแห่งนี้ก็คือการอ่านถ้อยคำของฉัน. ฉันแสดงให้ผู้คนเห็นว่าผืนดินเล็กๆ แสงแดดอุ่นๆ และมิตรภาพที่ยิ่งใหญ่สามารถเยียวยาได้เกือบทุกสิ่ง. ฉันคอยย้ำเตือนทุกคนว่าแม้ในยามที่สิ่งต่างๆ ดูมืดมนหรือถูกลืมเลือนไป ก็ยังมีโอกาสเสมอสำหรับชีวิตใหม่และความสุขที่จะเติบโตขึ้นได้. ความลับของฉันก็คือ ทุกคนต่างก็มีสวนพิเศษอยู่ในหัวใจของตัวเอง รอคอยการดูแลเอาใจใส่ เพื่อที่มันจะได้เบ่งบานไปด้วยความเมตตาและความสุข.
คำถามการอ่านเข้าใจ
คลิกเพื่อดูคำตอบ