เต่ากับกระต่าย
ณ ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่มีแดดส่อง มีเต่าตัวหนึ่งอาศัยอยู่. กระดองของเขาใหญ่และแข็งแรง. เขาเดินช้ามาก ช้ามาก. ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม. ในทุ่งหญ้าเดียวกัน มีกระต่ายตัวหนึ่งอาศัยอยู่. กระต่ายตัวนั้นเร็วมาก เร็วมาก. เขาวิ่งได้เร็วเหมือนลมพัดเลยล่ะ. วันหนึ่ง กระต่ายจอมเร็วเห็นเต่าผู้เชื่องช้า. "เจ้าช่างชักช้าจริงๆ" กระต่ายหัวเราะ. เต่ามองไปที่กระต่ายแล้วพูดว่า "เรามาวิ่งแข่งกันเถอะ". นี่คือเรื่องราวของเต่ากับกระต่าย.
การแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้น. เตรียมตัว ระวัง ไป. กระต่ายวิ่งเร็วมาก. ฟิ้ว. เขาหายไปในพริบตา. เต่าก็เริ่มเดิน. เขาเดินช้าๆ อย่างสม่ำเสมอ. ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม. แสงแดดอบอุ่นและสดใส. กระต่ายวิ่งไปไกลแสนไกล. เขามองย้อนกลับไปแต่ไม่เห็นใครเลย. "เจ้าเต่าช้าจริงๆ" เขาคิด. "ขอนอนหลับใต้ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นนี่สักงีบดีกว่า". แล้วกระต่ายก็หลับตาลงและผล็อยหลับไป.
เต่ายังคงเดินต่อไป. เขาไม่หยุดเลย. ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม. เขาเห็นกระต่ายกำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้. ชู่ว์ กระต่ายกำลังหลับอยู่. เต่าเดินผ่านเขาไปอย่างเงียบๆ. เขามองตรงไปที่เส้นชัย. ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม. ในไม่ช้า เต่าก็เดินข้ามเส้นชัย. สัตว์ทุกตัวโห่ร้อง "ไชโย เต่าชนะแล้ว". เสียงเชียร์อันดังปลุกกระต่ายให้ตื่นขึ้น. เขาเห็นเต่าอยู่ที่เส้นชัย. เต่าเป็นผู้ชนะการแข่งขัน. เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าการเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และมั่นคงเป็นวิธีที่ดีมากในการเอาชนะ.
คำถามการอ่านเข้าใจ
คลิกเพื่อดูคำตอบ