เรื่องเล่าจากเทือกเขาแอลป์
ฉันรู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านยอดเขาแหลมคมของฉัน และมองเห็นหิมะสีขาวที่ปกคลุมยอดเขาตัดกับท้องฟ้าสีครามสดใส. เบื้องล่างคือหุบเขาสีเขียวชอุ่มที่เต็มไปด้วยเสียงกระดิ่งวัวและเสียงน้ำในลำธารที่ไหลเชี่ยว. ฉันเหยียดตัวยาวพาดผ่านหลายประเทศในยุโรป เหมือนมงกุฎขนาดยักษ์ที่ประดับอยู่บนทวีป. ฉันคือผู้ยิ่งใหญ่ที่เงียบสงบ เป็นบ้านของความลับและตำนานมากมาย. ฉันคือเทือกเขาแอลป์.
ฉันเกิดจากการที่แผ่นดินขนาดมหึมาสองแผ่นเคลื่อนที่เข้าหากันและดันกันขึ้นมาเมื่อหลายล้านปีก่อน. การชนกันครั้งใหญ่นั้นทำให้พื้นดินย่นขึ้นกลายเป็นยอดเขาสูงเสียดฟ้าอย่างที่เห็นทุกวันนี้. ฉันเก็บความลับโบราณไว้มากมาย แต่ความลับที่น่าทึ่งที่สุดถูกเก็บไว้ในน้ำแข็งของฉันเป็นเวลานาน. เขาคือ เอิตซี มนุษย์น้ำแข็ง. เขาถูกค้นพบโดยบังเอิญเมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1991. ร่างกายของเขาถูกแช่แข็งไว้อย่างสมบูรณ์ ทำให้เราได้เห็นชีวิตของผู้คนเมื่อกว่า 5,000 ปีก่อน. แต่ก่อนหน้านั้นนานมาก ในปี 218 ก่อนคริสตกาล ฉันได้เห็นการเดินทางที่กล้าหาญที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์. แม่ทัพชื่อ ฮันนิบาล บาร์คา ได้นำกองทัพทหารและช้างของเขาข้ามช่องเขาที่อันตรายและหนาวเหน็บของฉันเพื่อไปทำสงคราม. มันเป็นการเดินทางที่ยากลำบากอย่างยิ่ง แต่ความมุ่งมั่นของพวกเขาก็ได้กลายเป็นตำนานเล่าขานมาจนถึงทุกวันนี้.
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนเริ่มมองฉันเปลี่ยนไป. จากที่เคยเห็นฉันเป็นเพียงอุปสรรคที่ขวางกั้น พวกเขาก็เริ่มมองเห็นยอดเขาสูงของฉันเป็นความท้าทายที่น่าตื่นเต้น. ยุคแห่งการผจญภัยได้เริ่มต้นขึ้น. ในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1786 ชายผู้กล้าหาญสองคนชื่อ ฌาคส์ บัลมาต์ และ มีแชล-กาเบรียล ปักการ์ด ได้กลายเป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่ปีนขึ้นไปถึงยอดเขามองบลังก์ ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของฉัน. พวกเขาแสดงให้โลกเห็นว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้. จากนั้นก็มียอดเขาอีกลูกหนึ่งที่โด่งดังในเรื่องรูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์เหมือนพีระมิด นั่นคือยอดเขามัทเทอร์ฮอร์น. นักปีนเขามากมายใฝ่ฝันที่จะไปให้ถึงยอดของมัน. ในที่สุด ความฝันนั้นก็เป็นจริงเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1865 เมื่อทีมที่นำโดย เอ็ดเวิร์ด วิมเปอร์ สามารถพิชิตยอดเขานี้ได้สำเร็จเป็นครั้งแรก.
ทุกวันนี้ หัวใจของฉันยังคงเต้นแรงด้วยชีวิตชีวา. ฉันเป็นสถานที่สำหรับผู้คนที่จะมาเล่นสกีในฤดูหนาว เดินป่าในฤดูร้อน และเพลิดเพลินกับความงามของธรรมชาติ. ฉันมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อยุโรป เพราะฉันเป็นเหมือน 'หอเก็บน้ำ' ขนาดใหญ่ที่คอยป้อนน้ำให้กับแม่น้ำสายสำคัญหลายสาย. ฉันยังเป็นบ้านของสัตว์ป่าหายากอย่างแพะภูเขาไอบෙක්ซ์และตัวมาร์มอต. ฉันเป็นสถานที่แห่งการผจญภัย ประวัติศาสตร์ และความงดงามที่เชื่อมโยงผู้คนและประเทศต่างๆ เข้าด้วยกัน. ฉันหวังว่าจะได้เป็นแรงบันดาลใจให้ทุกคนออกไปสำรวจและช่วยกันปกป้องโลกธรรมชาติที่แสนวิเศษของเราต่อไป.
คำถามการอ่านเข้าใจ
คลิกเพื่อดูคำตอบ