บทเพลงจากท้องทะเล
เรื่องราวของฉันเริ่มต้นด้วยเสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินสีดำทมึนริมชายฝั่งของสกอตแลนด์ ที่ซึ่งฟองคลื่นมีรสเค็มปะแล่มและความลับโบราณซ่อนอยู่. คุณอาจเคยเห็นฉัน แมวน้ำสีเทาเงางามที่มีดวงตาลึกและมืดมิดดุจมหาสมุทร กำลังเล่นสนุกอยู่ในเกลียวคลื่น. ฉันชื่ออิสลา และฉันไม่ใช่แค่แมวน้ำธรรมดา. ฉันคือหนึ่งในชาวเซลกี้ และนี่คือเรื่องราวที่ว่าด้วยหัวใจของฉันผูกติดอยู่กับทั้งแผ่นดินและท้องทะเล. สำหรับพวกเราแล้ว มหาสมุทรคือบ้าน คือโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลที่หมุนวนไปด้วยอิสรภาพ แต่ในบางคืน เมื่อแสงจันทร์สาดส่องอย่างพอเหมาะพอดี เราจะสามารถขึ้นมาบนฝั่ง สลัดหนังแมวน้ำที่แวววาวของเราออก และเดินด้วยสองขาในร่างมนุษย์ได้.
ในค่ำคืนกลางฤดูร้อนอันงดงามคืนหนึ่ง ฉันว่ายน้ำไปยังอ่าวเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ ลื่นหลุดออกจากหนังสีเทาอ่อนนุ่มของฉัน และเต้นรำบนผืนทรายกับพี่น้องของฉันใต้แสงดาว. แต่ชาวประมงหนุ่มชื่ออีวาน ซึ่งเฝ้ามองอยู่จากหน้าผา ได้ย่องลงมาขโมยหนังแมวน้ำของฉันไปซ่อนไว้. หากไม่มีมัน ฉันก็ไม่สามารถกลับสู่ท้องทะเลได้. เขาเป็นคนใจดี และแม้ว่าหัวใจของฉันจะเจ็บปวดโหยหาเกลียวคลื่น ฉันก็เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตบนบก. อีวานกับฉันแต่งงานกัน และเรามีลูกที่น่ารักสองคน เป็นเด็กชายชื่อฟินน์และเด็กหญิงชื่อโรนา. ฉันรักพวกเขามากกว่าสิ่งใด แต่ทุกๆ วันฉันจะเดินไปที่ชายหาดและเหม่อมองออกไปในทะเล บ้านที่แท้จริงของฉันกำลังเรียกหา. ฉันจะร้องเพลงเศร้าแห่งท้องทะเลลึก และฝูงแมวน้ำก็จะมารวมตัวกันเพื่อรับฟัง เพราะพวกเขาคือครอบครัวของฉัน. ลูกๆ ของฉันเป็นเด็กพิเศษ ฟินน์มีพังผืดเล็กๆ ระหว่างนิ้วมือ และดวงตาของโรนามีสีเดียวกับทะเลในวันที่มีพายุ. พวกเขารู้ว่ามีบางส่วนของฉันที่ขาดหายไป.
หลายปีผ่านไป. บ่ายวันหนึ่งที่ฝนตกพรำๆ โรนาตัวน้อยกำลังหาผ้าห่มในหีบไม้เก่าบนห้องใต้หลังคาและพบห่อผ้านุ่มๆ แปลกๆ ซุกซ่อนอยู่. มันคือหนังแมวน้ำของฉัน. เธอเอามันมาให้ฉัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม. ทันทีที่ฉันได้สัมผัสขนสีเงินที่คุ้นเคย ความปรารถนาอันแรงกล้าก็ถาโถมเข้าใส่จนแทบหายใจไม่ออก. ฉันต้องตัดสินใจ. ฉันกอดลูกๆ ของฉันแน่น บอกพวกเขาว่าฉันจะรักพวกเขาเสมอและจะคอยเฝ้าดูพวกเขาจากท้องทะเล. ด้วยน้ำตาที่นองหน้า ฉันวิ่งไปที่ชายหาด สวมหนังของฉันกลับคืน และดำดิ่งลงไปในน้ำที่เย็นเยียบและโอบอ้อมอารี. ฉันได้กลับบ้านแล้ว. บางครั้ง ฟินน์และโรนาก็จะเห็นแมวน้ำสีเทาตัวใหญ่เฝ้ามองพวกเขาจากเกลียวคลื่น และพวกเขาก็รู้ว่าแม่ของพวกเขาอยู่ใกล้ๆ. เรื่องราวของเซลกี้เป็นนิทานแห่งความรัก ความสูญเสีย และการเป็นส่วนหนึ่งของสองโลกในเวลาเดียวกัน. มันย้ำเตือนผู้คนว่าบ้านและครอบครัวของเรานั้นล้ำค่า และทะเลอันกว้างใหญ่ลึกลับก็เก็บงำเรื่องราวที่เล่าขานกันในสกอตแลนด์มานานหลายร้อยปี เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดบทเพลง บทกวี และงานศิลปะที่ช่วยให้เรารู้สึกเชื่อมโยงกับความมหัศจรรย์ของมหาสมุทรและพลังแห่งความรักของแม่ที่คงอยู่ตลอดไป.
คำถามการอ่านเข้าใจ
คลิกเพื่อดูคำตอบ