การเรียนรู้ที่จะขอความช่วยเหลือ

บางครั้ง ฉันก็ต้องการความช่วยเหลือเหมือนกัน และนั่นก็เป็นเรื่องปกติมาก! การขอความช่วยเหลือคือสิ่งที่เราทำเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างยากเกินไป สับสนเกินไป หรือทำให้เรารู้สึกติดขัด มันเหมือนกับตอนที่ฉันเอื้อมไม่ถึงของเล่นชิ้นโปรดบนชั้นสูง ๆ หรือตอนที่ฉันไม่เข้าใจกติกาของเกมใหม่ที่เพื่อน ๆ กำลังเล่นกันอยู่

การเรียนรู้วิธีขอความช่วยเหลือเป็นเรื่องง่าย ขั้นแรก ฉันจะสังเกตความรู้สึก 'ติดขัด' ข้างในใจ อย่างเช่น ตอนที่รู้สึกแน่นท้องเพราะหงุดหงิดกับจิ๊กซอว์ ต่อมา ฉันจะมองหาผู้ช่วย เช่น พ่อแม่ คุณครู หรือพี่ชายพี่สาวที่ดูพร้อมจะรับฟัง สุดท้าย ฉันจะใช้คำพูดเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างชัดเจน เช่น 'หนูทำการบ้านไม่ได้ค่ะ ช่วยหน่อยได้ไหมคะ' หรือ 'ผมรูดซิปไม่ขึ้น ช่วยสอนหน่อยได้ไหมครับ'

เมื่อฉันขอความช่วยเหลือ สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น คนที่ฉันขอความช่วยเหลืออาจจะแสดงวิธีใหม่ในการแก้ปัญหาให้ฉันดู หรือพวกเขาอาจจะช่วยฉันทำมันด้วยกัน จำจิ๊กซอว์ที่ยาก ๆ นั่นได้ไหม พอผู้ใหญ่ช่วยหาชิ้นส่วนหนึ่งหรือสองชิ้นให้ ฉันก็มองเห็นทันทีว่าชิ้นอื่น ๆ ควรจะไปอยู่ตรงไหน และมันรู้สึกดีมากที่ได้ต่อมันจนเสร็จด้วยกัน มันดีกว่าการที่ต้องหงุดหงิดและอยากจะยอมแพ้มากเลย

การขอความช่วยเหลือเป็นเหมือนพลังพิเศษที่คนเก่งและฉลาดใช้กันตลอดเวลา มันช่วยให้ฉันเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ได้เร็วขึ้นมาก และช่วยแก้ปัญหาแทนที่จะรู้สึกติดขัดและเศร้า มันเหมือนกับการมีทีมของตัวเองคอยช่วยให้ฉันประสบความสำเร็จ และการมีทีมย่อมแข็งแกร่งกว่าการทำอะไรคนเดียวเสมอ

เป็นที่นิยมในทางจิตวิทยา c. 1950
เครื่องมือสำหรับผู้สอน